مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمان

متوسط مدت بارداري در زايمان‌هاي خودبخودي در بيمارستان‌هاي دانشگاهي اهواز در سال 1386
مژگان براتي، فريده مرمضي، سارا مسيحي، ناهيد شهبازيان

اطلاعات تماس:

تاریخ دریافت:

تاریخ اصلاح:

تاریخ تایید :

چكيده:
مقدمه: تعيين دقيق سن حاملگي در نحوه برخورد با بيمار وتصميم‌گيري براي ختم بارداري نقش مهمي‌را ايفا مي‌كند. يكي از راه‌هاي تعيين سن حاملگي كاربرد قانون Neagle مي‌باشد كه طول مدت بارداري را 280 روز از اولين روز آخرين دوره قاعدگي (LMP) ذكر مي‌كند. بر اساس تحقيقات انجام شده در دانشگاه‌ هاروارد، طول مدت بارداري در خانم‌هاي نخست‌زا 288 روز و در خانم‌هاي چندزا 283 روز از زمان LMP ذكر شده است و در دانشگاه آكسفورد طول مدت بارداري تحت تأثير عواملي از قبيل سن, تعداد زايمان و برخي بيماري‌ها وعادات شخصي ذكر شده است. هدف از انجام اين مطالعه بررسي مدت بارداري در زائوهاي مراجعه كننده به بيمارستان‌هاي دانشگاهي اهواز بود.
روش: در اين مطالعه گذشته‌نگر از بين زائوهاي مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي دانشگاهي اهواز در سال 1386 تعداد 689 خانم نخست‌زا و774 خانم چندزا با LMP مشخص براي تعيين دقيق طول مدت بارداري انتخاب و داده‌ها با استفاده از T-test تجزيه و تحليل شد.
يافته‌ها: متوسط طول مدت بارداري در خانم‌هاي نخست‌زا 17/273 و در خانم‌هاي چندزا 31/274 روز (در مجموع هر دوگروه 77/273 روز) محاسبه شد. همچنين با سونوگرافي زير 26 هفته، طول مدت بارداري به طور متوسط 07/270 روز محاسبه شد. تعداد زايمان‌ها با طول مدت بارداري از نظر آماري ارتباط معني‌داري نداشت. هم‌چنين طول مدت حاملگي بر اساس سونوگرافي زير 26 هفته با LMP‌ ارتباط معني‌داري نداشت و تعداد زايمان‌ها نيز روي آن مؤثر نبود.
نتيجه‌گيري: به طوركلي طول متوسط مدت بارداري در بيماران مطالعه حاضر در مقايسه با قانون نگل و منابع به طور معني‌داري كمتر بود.

كلمات كليدي: مدت حاملگي، زايمان خودبخودي، قانون نگل